Ach ja, de honden. Ze hebben het helemaal ontdekt. Max was altijd al een ontsnapper. Xarique en Karma ook wel, die gingen onder het hek door, maar toen we alle gaten dichtgemaakt hadden met stukken gaas en tie-rips was dat over. Alleen Max, die ging óver het hek. In eerste instantie moeizaam en klimmend, later met één sprong erover, alleen zijn poten raakten even de bovenkant. We hebben toen een elektrische afrastering gemaakt, dat is een draad die in het hek gevlochten is en een halsband. Als de halsband dicht bij de draad komt (waar een klein stroompje doorheen loopt), dan detecteert de halsband dat en geeft een piepje en een klein stroomstootje. Niet pijnlijk, wel irritant.

Dat werkte bijzonder goed: Max keek wel uit om dicht bij het hek te komen. Na een paar dagen kon de halsband af. De draad van de ring is gebroken, maar het maakt niet uit. Het ging weken goed, maar toen we een paar weken geleden gingen kaarten bij Avelino, was Max van slag, we gingen tenslotte wandelen zonder hem. Hij zette zich over zijn weerzin voor het hek heen en sprong erover. En geen schokje! Vanaf dat moment was het steeds weer raak. En Karma heeft ontdekt dat als er geen gat is, je er een kunt maken. Ze zijn nu af en toe de hele dag weg en komen pas ’s avonds met etenstijd terug. Onder de modder en onderdanig. De grapjassen.
Dus dat wordt weer installeren, nieuwe batterijen en de ring repareren.