En het is klaar. Het gordijntje hangt. De spandraad wordt in het midden opgehouden door een spijkertje. ’t Zou een haakje moeten zijn, maar de haakjes die ze verkochten bij de chinees zijn niet goed genoeg voor het harde hout van de keuken. Ze breken af bij het indraaien. Eigenlijk zou er een klein gaatje geboord moeten worden, maar in Benedita is een boortje van 1,5 of 2 mm niet te vinden. Zelfs niet bij Luis e Morgado, de Schous van Benedita. Dan maar een klein spijkertje, dat werkt ook. Dus: de laatste hand gelegd, schoonmaken, stofzuigen, gereedschap weg en klaar voor Amber en Lucinda, die morgen komen. Zoals eerder gezegd, het is net Ik vertrek, met de deadline van gasten die komen.

Het appartement heeft een aardige metamorfose ondergaan. We zijn begonnen op 18 april met het wegbreken van de bovenkastjes. Uiteindelijk is het van een donker ongezellig hok veranderd in een frisse gezellige kamer.
Op Instagram zullen we binnenkort wat meer foto’s plaatsen van zowel vóór als ná de opknapbeurt.