Er stopte een auto aan het eind van het terrein met een man en een klein hondje. Max en Karma er natuurlijk heen, en flink blaffen. De auto bleef staan, de man stapte uit en liet het kleine hondje over de weg drentelen. Dat duurde even. Toen sprak hij ons aan en vroeg of het onze honden waren. Een en al complimenten over Max en Karma. Hij kon het zich niet voorstellen dat het eigenlijk weglopertjes waren. Of achtergelaten, dat weten we in het geval van Max ook niet zeker. Hij vertelde dat hij in Lissabon woonde, maar hiervandaan kwam. Met zijn broers heeft hij een stuk land, aan het begin van het weggetje, waar het nog Estrada do Lumião heet. Hij het had het net schoon laten maken, en in zijn auto had hij wat sinaasappels van zijn land. Die mochten we even proeven. Vervolgens nodigde hij ons uit met hem mee te rijden naar zijn land. We moesten zakken meenemen. Op zijn land mochten we plukken wat we wilden, hij deed er toch niets mee. We hebben een flink aantal zakken met grote sinaasappelen en mandarijnen geplukt. We kunnen voorlopig voort!
Natuurlijk werden we uitgenodigd bij hem te komen eten, maar dat hebben we vriendelijk afgeslagen en uitgesteld tot een volgende keer. Het stukje terug naar onze Quinta liepen we met de zakken sinaasappelen.

Het hondje heet Ben trouwens. Van Benedita.