Dit is het kerkje van Santa Catarina. ’s Ochtends als het stil is kun je de kerkklok horen. Of de hele dag op het hele uur, als je goed luistert. Het ligt hier hemelsbreed tweeëneenhalve kilometer vandaan, min of meer aan het eind van het dal. Santa Catarina is de ‘hoofdplaats’ van de freguesia (een gemeente is bestuurlijk ingedeeld in freguesias) waartoe wij behoren. Het dorpje is niet zo groot, drieduizend inwoners, en dat is inclusief de gehuchten, zoals Casal da Marinha, eromheen. Het kerkje is daarom ook niet zo groot, er kunnen maar een paar honderd mensen in. Het is een typisch Portugees dorpskerkje, erg mooi, veel versieringen. Het is van de zestiende eeuw, dus aardig op leeftijd.

De reden dat we hier zijn is wat minder. Eén van de buren is afgelopen zondag overleden en vandaag is de begrafenis. Er is dan een hoop volk op de been. We hebben de mis meegemaakt en zijn meegelopen in de stoet naar de begraafplaats een paar honderd meter verder. De koster, tevens misdienaar, loopt de hele tijd met een zonnebril op, ook in de kerk. Heel bijzonder. Op de begraafplaats is nog een ceremonie, waarna een paar man de kist naar het graf draagt en laat zakken. Op de begraafplaats blijft men dan een beetje hangen in kleine groepjes. Daarna loopt iedereen weer terug naar de auto’s bij de kerk en verdwijnt.