Xarique wordt oud en moe. Hij heeft er niet alle dagen meer zin in. ’t Kan ook liggen aan het warmer wordende weer. Zo begin maart is de zon al lekker sterk en de dagen beginnen ook al te lengen. Met zijn zwarte vacht heeft hij daar misschien eerder last van dan andere honden. Eigenlijk slaapt hij de hele dag. Hij heeft een plek gevonden onder de stenen trap. Daar ligt een berg schaduwdoek die hij heeft ingericht als zijn dagopvang. Eerder liep hij de hele dag te draven over het terrein, blij dat hij niet aan de ketting ligt, maar hij heeft het terrein nu wel ‘gezien’. Niet echt gezien, want hij is zo goed als blind. Zijn ene oog is nu echt helemaal overgenomen door de staar en zijn andere begint ook a troebel te worden. Zijn gehoor is ook niet meer wat het geweest is. Je moet stampend aankomen anders weet hij niet dat je eraan komt. Zijn neus is nog erg goed, als we het rondje wandelen, loopt hij pal met zijn snoet over de grond voor de troep uit. Er valt voor hem genoeg te besnuffelen denk ik.